پروتستانها در شب بيست و سوم و بيست چهارم اوت 1572 با صداي زنگ اين ساعت آغاز شد؛ نه، قتلعام سن بارتلمي بهوسيلهٴ ناقوسهاي كليساي سنژرمن لوسروا صورت گرفت.
1373، يكي از راهبان صومعهٴ مالمزبري در ويلتشاير مينويسد: ((در اين سال، ساعتي كه 24 ساعت را مشخص ميكند ساخته شد.)) مطالب ما نشان ميدهد كه راهب اشتباه ميكرد، ولي اظهاراتش تأييدي است بر تازگي آن اختراع.
1372 ـ 1377، در اثناي اين سالها ساعتهاي شماطهدار متعددي در شهرهاي فلاندر، كُرتْرَي، مايستريخت، مالين، ايپرا، ترموند، همچنين در مُن كار گذاشته شد. در سالهاي 1370 ـ 1378 يك ساعت زنگدار در برج ناقوس كليساي گِنت نصب شد.
1377 ـ 1378، مبالغ هنگفتي از سوي فيليپ پنجم شاه فرانسه به ساعتسازش پير دو سن بئات و به ژان ژوون ناقوس ساز (همان كسي كه براي ساعت هاينريش فون ويك زنگ ساخته بود) پرداخت شده است. اين مبالغ براي يك ساعت كوچك قابل حمل بوده ولي اين نميتواند ساعت خيلي كوچكي را به ذهن متبادر سازد، چون حتي در سال 1481 ((ساعت قابل حملي)) كه براي لويي يازدهم ساخته شده بود، بايد در يك صندوق جا ميگرفت و بر روي اسب حمل ميشد و به همين منظور، به يك اسب و سوار نياز بود. ساعتهاي متعلق به شارل پنجم در سياههٴ دارايي او كه در سال 1380 هنگام مرگش تنظيم گرديده، به اختصار توصيف شده است.
1381، لووَن. يان فان هينگن آلُستي براي كليساي سن پير در لوون ساعت بُرجداري ساخت.
شهر براي آن پول هنگفتي پرداخت. اهرم بزرگي به نام مستر ژان با نواختن بر روي دو زنگ ساعتها را اعلام ميكرد. ساعت در آتشسوزي سال 1485 خراب شد.
1382، كُرتْرَي. فيليپ جسور، دوك بورگوندي موجب شد تا ساعت كرتري را پايين آورند و به ديژون حمل كنند. اين ساعت 24 ساعت شبانهروز را اعلام ميكرد.
حدود 1390، سنتآلبانز، هرتفردشاير. ساعت در دوران رياست توماس دو لامار بر صومعه تكميل شد.
¿يادداشت مربوط به ساعت سال 1326 ـ 1335 در فصل هفتم. صفحهٴ ساعت براي 24 ساعت تنظيم شده بود.
1392، نورنبرگ. ساعت مكانيكي كه اينك در موزهٴ آلمان است، ولي در كليساي سنت زبالد بوده، بلندي اين ساعت تنها 40 سانتيمتر است و زنگ ندارد، ولي وسيلهاي براي آزاد كردن شماطه در سر هر ساعت دارد، كه براي آگاه كردن ساعتدار بوده تا سر ساعت ناقوس را بهصدا در آورد. اين ساعت اهميت زيادي دارد، زيرا يكي از قديميترين ساعتهاست كه بهدست ما رسيده است. ممكن است متعلق به بعد از سال 1392 باشد؛ ولي مسلماً پيش از سدهٴ پانزدهم است.
حدود 1392. كليساي جامع ولز، سامرست. قبلاً، اعتقاد داشتند اين همان ساعتي است كه